Als je een ondernemer of bestuurder vraagt naar risico’s dan begint hij in de meeste gevallen over de risico’s waar het bedrijf zelf mee te maken heeft. Terecht, het is heel belangrijk dat er goed inzicht bestaat in de mogelijke risico’s en dat er adequate maatregelen getroffen zijn om ze tegen te gaan of te verkleinen. Hoewel niemand elke onzekerheid of op de loer liggend gevaar kan elimineren, is het nodig meer te doen dan nu vaak gebeurt. Laten we ons het volgende afvragen: Hoe goed zijn we op de hoogte van de risico’s van onze kritieke zakelijke relaties zoals leveranciers, alliantie partners of klanten? Wat weten we van de voorzorgsmaatregelen die zij getroffen hebben? En wat zijn de consequenties voor ons als er bij hen wat gebeurt?

Het antwoord op deze vragen zal in veel gevallen zijn dat we erop vertrouwen dat zij, onze partners, het goed geregeld hebben of het antwoord zal verwijzen naar het contract dat is opgesteld. Het contract als veiligheidspeld. Daar wil toch niemand zijn bedrijfsvoering aan ophangen.

Wat nodig is, is een integrale ketengerichte aanpak. Bedrijven maken onderdeel uit van een netwerk van bedrijven waarin processen steeds meer op elkaar zijn afgestemd of zelfs vloeiend in elkaar overgaan. Een verstoring ergens in het netwerk leidt onherroepelijk tot schade bij de andere leden van het netwerk, tenzij de leden, de bedrijven dus, gezamenlijk optreden. Sleutelwoorden zijn dialoog, toegang, transparantie en gezamenlijke actie.

•    Dialoog houdt in interactiviteit, betrokkenheid en bereidheid bij de bedrijven die het betreft om tot actie over te gaan. Het is meer dan luisteren. Uitgangspunt is dat organisaties samen leren hoe risico’s effectief aan te pakken. Omverwerpen dus al die blokkades tussen de eigen onderneming en die van de betreffende zakelijke partners.
•    Toegang, het tweede aspect, gaat over de beschikbaarheid van zaken, die de onderneming zelf niet in eigendom heeft, maar die onontbeerlijk voor zijn voor het verantwoord managen van de risico’s. Denk daarbij aan competenties, specialistische kennis of technologie. Voorwaarde is een open relatie tussen betrokken organisaties. Is die er niet, dan vindt de noodzakelijke uitwisseling niet plaats.
•    Het derde aspect, transparantie, is wezenlijk. Toch vormt dit voor velen een hoge drempel. De essentie is het delen van relevante gegevens en informatie, en het doorgronden van de samenhang tussen bedrijven en de risico’s die daaraan verbonden zijn. Helaas komt het te vaak voor dat achteraf blijkt dat cruciale informatie wel beschikbaar maar niet gedeeld was. Hadden we het maar geweten, is een uitspraak die iedereen wel bekend voorkomt in dit verband.
•    Het laatste aspect is gezamenlijke actie. Als het goed is, dan is klip en klaar wat iedereen geacht wordt te doen. Als iemand zijn taak, zoals het in het voetbal tegenwoordig heet, niet goed uitvoert, lopen we gezamenlijk een risico; de wedstrijd kan verloren gaan. Risico’s zijn een gezamenlijke verantwoordelijkheid geworden.
Beperken van mogelijke schade is niet de enige reden om te kiezen voor samenwerking op het gebied van risicomanagement. Mogelijkheden voor bedrijven kunnen binnen bereik komen, mogelijkheden die ze vanwege de risico’s alleen nooit zouden kunnen verwezenlijken. Of het nu bijvoorbeeld gaat om het betreden van een nieuwe markt, grote investeringen of innovaties Ondernemingen winnen aan betekenis en kracht als ze gezamenlijk ondernemen, dat wil zeggen kansen signaleren en benutten en de risico’s goed overzien. Wij noemen dit? Ondernemen in Meervoud?! Het is aan u.